Πέθανε ο Χαλκιδέος δημοσιογράφος Αντώνης Κοκορίκος

Να τους θυμόμαστε με σεβασμό για στους αγώνες τους .

Ακολουθεί κείμενο από το διαδίκτυο

Η Σύλβα – Καίτη Ακρίτα (το γένος Γιαβάσογλου, Θεσσαλονίκη, 17 Ιουλίου 1928 – Αθήνα, 23 Δεκεμβρίου 2025) ήταν Ελληνίδα πολιτικός και αγωνίστρια του Αντιδικτατορικού Αγώνα.

Βιογραφικά στοιχεία
Η Σύλβα-Καίτη Ακρίτα γεννήθηκε στις 17 Ιουλίου 1928 στη Θεσσαλονίκη από Μικρασιάτες γονείς. Ο πατέρας της, Κωνσταντίνος Γιαβάσογλου, υπήρξε γερουσιαστής με το κόμμα του Ελευθέριου Βενιζέλου. Αργότερα, ως υπουργός Πρόνοιας ασχολήθηκε κυρίως με τη στέγαση των προσφύγων. Μητέρα της ήταν η Λουκία Ρουσσίδη.[1]

Γνώρισε τον σύζυγό της, Λουκή Ακρίτα, πολιτικό, δημοσιογράφο και συγγραφέα, όταν ήταν γενικός γραμματέας και βουλευτής της Ε.Π.Ε.Κ. Αργότερα, ως υπουργός Παιδείας της Ένωσης Κέντρου υπήρξε ο πρωτεργάτης της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Παντρεύτηκαν το 1954 και απέκτησαν μια κόρη, τη δημοσιογράφο, συγγραφέα και βουλευτή Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., Έλενα Ακρίτα.

Πολιτική σταδιοδρομία
Μετά τον θάνατο του Λουκή Ακρίτα, ήταν στις εκλογές του 1967 (που δεν έγιναν λόγω της δικτατορίας) η μόνη γυναίκα υποψήφια βουλευτής της Ένωσης Κέντρου σε όλη την Ελλάδα. Από τους πρώτους μήνες της δικτατορίας οργανώθηκε στον αντιδικτατορικό αγώνα με το Πατριωτικό Μέτωπο. Η χούντα τη συνέλαβε και το στρατοδικείο την καταδίκασε, ως ηγετικό στέλεχος, σε δέκα χρόνια κάθειρξη.

Η Ακρίτα υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ και παρέστη στην παρουσίαση της ιστορικής Διακήρυξης της 3ης του Σεπτέμβρη. Στις πρώτες μεταπολιτευτικές εκλογές του 1974 εξελέγη στην περιφέρεια του υπολοίπου πρώην Δήμου Αθηναίων, η μοναδική βουλευτής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο ελληνικό κοινοβούλιο.[2]

Το 1981 εξελέγη ξανά πρώτη σε ψήφους από όλες τις γυναίκες. Ως μέλος του Κοινοβουλίου εκλέχθηκε Κοσμήτορας του Προεδρείου και ορίστηκε πρόεδρος των Διεθνών Σχέσεων της Βουλής, πρόεδρος της Εθνικής Βιβλιοθήκης[ασαφές] και εκπρόσωπος στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Στις 31 Οκτωβρίου 1986, διορίστηκε υφυπουργός Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Σύμφωνα με την ίδια, προηγούμενες απόπειρες υπουργοποίησής της ματαιώνονταν από παρεμβάσεις της Μαργαρίτας Παπανδρέου, λόγω διαφωνίας τους σχετικά με την ύπαρξη και λειτουργία της Ένωσης Γυναικών Ελλάδος.[3] Στον ενάμιση χρόνο θητείας της:

Περνάει από το Κοινοβούλιο το νομοσχέδιο για την «Απόσβεση Χρεών Προσφύγων» που εκκρεμούσε για πολλές δεκαετίες.
Ξεκινάει και ολοκληρώνει την μελέτη νομοσχεδίου για τον εκσυγχρονισμό της Πρόνοιας.
Στέλνει στην ΕΟΚ για έγκριση και δανειοδότηση για μελέτη για αξιοποίηση του ΠΙΚΠΑ. Ένα πρόγραμμα πρωτοποριακό, ακόμα και για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, που αφορά στα άτομα με ειδικές ανάγκες.
Εκπόνησε νομοσχέδιο για την υιοθεσία.
Πραγματοποίησε μελέτες κι οργάνωσε πανευρωπαϊκά σεμινάρια για την αντιμετώπιση των ατόμων της τρίτης ηλικίας.
Προγραμμάτισε με διυπουργικές συσκέψεις μέτρα πρόσβασης για τα άτομα με ειδικές ανάγκες.
Ερεύνησε τις δυνατότητες πλατιάς εφαρμογής του οικογενειακού προγραμματισμού και της προστασίας κακοποιημένων ατόμων.
Ίδρυσε νέους βρεφονηπιακούς σταθμούς.
Στις εκλογές του 1989 εκλέχθηκε και πάλι μοναδική γυναίκα βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στη Β΄ Αθηνών και Γραμματέας του Προεδρείου της κοινοβουλευτικής ομάδας. Στις εκλογές του 1993 εκλέχθηκε βουλευτής Επικρατείας και μέλος του Συμβουλίου Ευρώπης.

Μετά την εκλογή του Κώστα Σημίτη στην προεδρία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. το 1996, αποχώρησε από την ενεργό πολιτική.

Απεβίωσε στις 23 Δεκεμβρίου 2025, σε ηλικία 97 ετών