Γιατί πέρα από καρέκλες και αξιώματα προηγείται πάντα ο άνθρωπος…

Η απώλεια του Γιώργου Ψαθά δεν ήταν απλώς μια θεσμική απώλεια, αλλά ένα πολύ μεγάλο  ανθρώπινο πλήγμα για την οικογένειά του, για όσους συνεργάστηκαν μαζί του, για τους φίλους του, τους γνωστούς του, αλλά και για τους Δημότες  του που τον εμπιστεύτηκαν αλλά και τον αγάπησαν όλα αυτά τα χρόνια.

Την ώρα που η τοπική κοινωνία προσπαθούσε ακόμη να συνειδητοποιήσει το θλιβερό αυτό  γεγονός, ξεκίνησαν οι πρώτες συζητήσεις για τη διαδοχή του, αν και για αυτά υπήρχε χρόνος.

Προτεραιότητα ήταν ο σεβασμός στη μνήμη του και η σιωπή, και όχι οι υποψηφιότητες και τα απανωτά τηλέφωνα για τις  ψήφους και τη  στήριξη.

Για πολλούς και όχι μόνο για μένα, το ζήτημα δεν είναι μόνο θεσμικό είναι κυρίως ηθικό. 

Ο θάνατος ενός ανθρώπου, ιδίως ενός ανθρώπου σαν τον Γιώργο Ψαθά  που υπηρέτησε έναν τόπο με τόση αγάπη και τόσο πάθος,ενός ανθρώπου που μας βοήθησε όλους με κάθε τρόπο , δημιουργεί αυτονόητα την ανάγκη για λίγη σιωπή, λίγο χρόνο, λίγη αξιοπρέπεια.

Χρόνο για  «τελευταίο αντίο», για μια τίμια αποτίμηση του έργου του αλλά και για σεβασμό προς την οικογένειά του.

Αντιλαμβανόμαστε και γνωρίζουμε φυσικά ότι η λειτουργία του Δήμου έπρεπε να συνεχιστεί και ότι το θεσμικό πλαίσιο επιβάλλει διαδικασίες και επιλογές μέσα σε συγκεκριμένα χρονικά περιθώρια, όμως χρόνος υπήρχε,και θα μπορούσαν να τηρηθούν έστω τα τυπικά «για τα μάτια του κόσμου». 

Ο Γιώργος Ψαθάς αφήνει πίσω του μια πορεία που συζητήθηκε, ένα αποτύπωμα στη δημόσια ζωή και έναν Δήμο που καλείται τώρα να κλείσει τις πληγές του και να προχωρήσει.

Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές  η μεγαλύτερη ένδειξη τιμής προς τη μνήμη του είναι ο σεβασμός, η νηφαλιότητα και η υπευθυνότητα από όλους, έστω και τώρα μετά από σοβαρά λάθη που έγιναν και κροκόδειλια δάκρυα που χύθηκαν.

Γιατί, πέρα από αξιώματα και καρέκλες, προηγείται πάντα ο άνθρωπος..