Φωτιά στο Καντήλι 11/8/1993: Η συγκλονιστική περιγραφή του Σπύρου Ραπτάκη

Διαβάστε τη συγκλονιστική περιγραφή του Σπύρου Ραπτάκη για τη μεγάλη πυρκαγιά στο όρος καντήλι το 1993

Το χρονικό της μεγάλης πυρκαγιάς στο Καντήλι της Εύβοιας, Τρίτη 11 Αυγούστου 1993.
Ήταν μια μέρα ήρεμη σχετικά, τίποτε δεν προμήνυε αυτό που θα ακολουθούσε…
Περίπου στις 15:30 ο ουρανός μαύρισε και ενα μπουρίνι ξεκίνησε να σαρώνει την περιοχή μας, από το Μίστρο εως την Νεροτριβιά για περιπου μισή ώρα με αποτέλεσμα πολύ κεραυνοί να πέσουν στην περιοχή μας.
Συνολικά οκτώ πυρκαγιές σε Μίστρο, Θεολόγο, Πισσώνα, Μακρυκαπα, Ψαχνά Καμαριτσα, Νεροτριβια και Καντήλι. Όλες κατασβεστικαν σε σύντομο σχετικά χρονικό διάστημα εκτός από αυτήν στο Καντήλι που ήταν σε δύο δύσβατα σημεία, στις θέσεις Ρουπακια και Κατσουλα . Τα σημεία που ειχαν πέσει οι κεραυνοί τα είχε δει ο Κώστας Δουδαλης δασολογος (Λοχίας) που βρισκόταν στο Κακοπερατο Νεροτριβιας, για την χαρτογράφηση της πυρκαγιάς που είχε προηγηθεί στις 3/81993 από αναμα ψησταριάς κακαψε 2.800 στρέμματα περιπου.
Εγώ είχα μεταβεί στο συμβαν στο Βοϊδοβουνι Μακρυκαπας όπου μαζί με όλο το χωριό είχαμε θέσει την πυρκαγιά υπό έλεγχο. Περίπου στις 21:30 δίνει εντολή ο Δασαρχης Πέρες Ιωάννης μέσω ασύρματου (δεν υπήρχε κινητή τηλεφωνία τότε) να συγκεντρωθουν δυνάμεις στην Νεροτριβια καθως οι δύο εστίες μεσοπλαγεις στο Καντήλι ήταν ορατές και έπρεπε με πεζοπορία να φτάσουμε στα σημεία για πλήρη κατάσβεση.
Όταν έφτασα στην Νεροτριβια, όλο το χωριό ήταν συγκεντρωμένο μπροστά στο καφενείο του Καραφωτια, ο μπαρμπαγιωργης ο Χρήστου πρόεδρος του δασικου συνεταιρισμου με τους γιους του Δημήτρη και Χρήστο, ο Χρηστος Μπεκος, ο Βαβουλιωτης ο Γιώργος δασοφυλακας του δασικού συνετερισμου και πολύ αλλοι κάτοικοι. Σε μια γρήγορη σύσκεψη αποφασίστηκε να συγκροτηθουν δύο ομάδες για να πάμε από μονοπάτια που γνώριζαν καλά οι ντόπιοι στα σημεία. Χωρίς πολλά λόγια η μια ομάδα ξεκίνησε για την Κατσουλα με επικεφαλη τον Δουδαλη και η άλλη με τον Δασάρχη και εμένα φύγαμε για Αγκόρτζες προκειμένου να πάρουμε μαζί μας τους τσοπάνηδες Αργύρη και Γιώργο Τσουπεη που γνώριζαν πολύ καλά την περιοχή, για να πάμε στους Ρουπακιάδες για το άλλο συμβαν.
Φτάσαμε Αγκόρτζες περιπου στις 23:30 ξυπνήσαμε τους δυο τσοπαναρεους οι οποίοι δεν γνώριζαν τι είχε συμβεί, τους εξηγήσαμε και αμέσως ξεκινήσαμε για την κατω Ρουπακια όπου οπως μας είπαν υπήρχε μονοπάτι.
Από την κορυφή της Ρουπακιας φαίνονταν τα φώτα από τα ιχθυοτροφεια στην Μελενα και μου λέει χαρακτηριστικά ο Αργύρης ο Τσουπεης, το πρωί θα φτάσουμε εκεί, φαινόταν τόσο κοντά και του λέω αποκλείεται σε κα μια ώρα θα είμαστε εκεί, γέλασε ο Αργύρης και λέγοντας μου κουράγιο Σπυρακο και θα δεις, ξεκινήσαμε.
Εγώ ως συνήθως πάντα με εξοπλισμό άναψα ένα δυνατό φακό για να βλέπουμε όλοι, αμέσως μου λένε και ο Αργύρης και ο Γιώργος σβηστο αυτό θα στραβωθουμ και δε θα λέπομ. Πραγματικά μετά από λίγη ώρα το φως των αστεριών ήταν αρκετό για να δεις που πατάς.
Περίπου στις 03:00 τα ξημερώματα ενημερώνει μέσω ασύρματου η άλλη ομάδα ότι έφτασαν στο σημείο και με τα μέσα που είχαν έσβησαν τον κορμό που έκαιγε και τον σκέπασαν με χώμα. Μετά από λίγο μας μυρίζουμε και εμείς κάπνα, ψάχνουμε δεξιά αριστερά όσο μπορούσαμε να βγούμε εκτός μονοπατιου άλλα τίποτε, συνεχίσαμε αλλά δεν βρήκαμε δυστυχώς τίποτε. Κάποια στιγμή δεν όριζα τα πόδια μου, ειχα αντοχή άλλη τέτοια πορεία και υπό αυτές τις συνθήκες δεν την είχα κάνει ποτέ.
Κατά της 07:00 το πρωί Φτάσαμε στο ξέφωτα της Μελενας στα ιχθυτροφεια μέσα από ενα δάσος ζούγκλα στην κυριολεξία, από εκεί έγινε ορατό το σημεία που καπνίζε,αλλά ήταν σε πλάγια που δεν πήγαιναν ούτε αγριοκάτσικα.
Αμέσως ο Δασαρχης καλή με τον ασύρματο το Δασαρχειο για αεροσκάφη και πραγματικά σε μια ώρα περίπου τον κάλεσαν τα εναέρια ότι είναι πάνω από την Χαλκίδα με κατεύθυνση το Καντήλι. Σχεδόν ταυτόχρονα, αντάρα (ομίχλη) σκεπάζει όλη την πλάγια, τα αεροσκάφη αποχωρούν, αυτό γίνεται άλλες δύο φορές και θυμάμαι χαρακτηριστικά την τρίτη φορά τον Δασάρχη απελπισμένο να πετάει τον ασύρματο κάτω και να λέει, γαμωτο θα καούμε . Είχε πάει μεσημέρι και η θερμοκρασία μαζί με τον αέρα που ξεκίνησε δυστυχώς θεριεψαν την πυρκαγιά η όποια έδειχνε μια πολύ άσχημη εξέλιξη, στην Μελενα είχε έρθει η λάντζα με τον Γιώργο τον Καλυβιτη που μας πήρε για να μα βγάλει στην Δάφνη.
Την επόμενη μέρα στην Ρουπακια είχαν συγκεντρωθεί πολλές δυνάμεις στρατός, ρετσιναδες ,κάτοικοι και έχει έρθει και ένα λεωφορείο της ΕΜΑΚ στην περιοχή της Δάφνης. Ξεκινήσαμε πρωί πρωί δύο ομάδες πεζοπόροι με σκαπανικα και αλυσοπρίονα προκειμένου να κάνουμε μια ζώνη πριν επεκταθεί στην άλλη πλάγια η πυρκαγιά καθώς ήταν ερπουσα. Τα πράγματα πήγαιναν καλά , είχαμε φτάσει κάπου στην μέση της πλαγιάς η μια ομάδα και με την σαρα που υπήρχε βοηθούσε πάρα πολύ. Ένας τεράστιος κορμός που είχε πέσει και ήταν όλο ρετσινη μας δημιουργησε πρόβλημα, κόπηκε η αλυσίδα από το αλυσοπρίονο και όσο και αν προσπαθήσαμε δεν τα καταφέραμε, εκεί ήταν που άλλαξε και η φορά ,αλλά και η ένταση του ανέμου με αποτέλεσμα να αποκοπουμε από την άλλη ομάδα, η όποια μπήκε μέσα στο καμένο για να επιστρέψει προ τα πάνω. Εμείς για καλή μας τύχη βρήκαμε ενα παλιό πέτρινο μονοπάτι από τους ρετσιναδες που ήταν εκεί την δεκαετία του ’50 ,’60 και κατβαιναμε στην αβεβαιότητα προς την Μελενα. Ο περπατούσαμε πάνω από 9 ώρες νερό δεν είχαμε με αποτέλεσμα ο επικεφαλής μας δασολογος Μαργαρίτης Θοδωρής να πάθει αφυδάτωση, ένας φαντάρος έπεσε και χτύπησε το κεφάλι και παρόλο που φορούσε κράνος έμεινε για λίγο αναίσθητος και μαζί με όλα αυτά καταλήγουμε σε ενα στεφανη, κοφτό βράχο αδιέξοδο και την πυρκαγιά από πίσω μας. Στην Μελενα όμως ήταν ένας συνάδελφος ο Στάθης Μαλανταρας με τον Αργύρη Τσουπεη πού είχαν έρθει με την λάντζα του Καλυβιτη για να μας πάρουν, καλεσα με τον ασύρματο για βοήθεια και ήρθε προς το μέρος ο Αργύρης που γνώριζε πολύ καλά την περιοχή και από ενα σχίσμα του γκρεμού καταφέραμε να περάσουμε και να φτάσουμε στην λάντζα κατά της 20:00 το απόγευμα. Την άλλη μέρα ξημέρωμα της Παναγιάς είχε έρθει και ο γενικός διευθυντής δασων ο Τζανιδακης και αποφασίζεται να ξεκινήσει ενα μεγάλο πεζοπορο με 40 περίπου φαντάρους,δασικούς και κατοίκους με επικεφαλη τον Δασονομο Γιώργο Τσαμπαση για να επιχειρήσουν να μην περάσει η πυρκαγιά τον Κόκκινο Βράχο και βγει στην Δάφνη . Το βράδυ εκεινο είχε και μια μικρή πυρκαγιά στα Κάμπια και ξεκινήσαμε εκεί.Κατεληξα σπίτι να ξεκουραστώ λίγο κατατης11:00 το πρωί και ξάπλωσα ,πάντα με τον ασύρματο ανοιχτό. Κατά της 13:30 ακούω μέσα στον ύπνο να φωνάζουν στον ασύρματο, πέστε στην θάλασσα να σωθείτε, καιγόμαστε, βοήθεια και πολλά άλλα. Πετάχτηκα στην κυριολεξία ντύθηκα και έφυγα για Δάφνη, ο άνεμος είχε αλλάξει κατεύθυνση προς την θάλασσα και εγκλωβισε στην κυριολεξία όλα το πεζοπορο, εάν δεν υπήρχε η θάλασσα και ο Καλυβιτης με την λάντζα θα είχε συμβεί μεγάλη τραγωδία. Φτάνοντας προς την Δάφνη ενα σύννεφο καπνού είχε σκεπάσει τα πάντα, στον ασύρματο δεν ακουγόταν τίποτε λες και δεν υπήρχε κάτι ζωντανό, πραγματικά δεν ήξερα τι να κάνω, συνεχισα σιγά σιγά βρήκα ενα πυροσβεστικο και πήγαινε προς Δάφνη φτάσαμε όταν η πυρκαγιά είχε περάσει, στην Δάφνη είχε παραμένει ο Νίκος ο Μπουλουγουρας με τον Χρήστο και Δημήτρη Χρήστου και τον μπαρμπαγιωργη είχαν βάλει μια αντλία στην θάλασσα και κατάφεραν να μην περάσει η πυρκαγιά προς τον οικισμό…
Την επόμενη μέρα η πυρκαγιά είχε φτάσει κοντά σε δασικούς δρόμους και όπου υπήρχε προσέγγιση την έσβηναν τα πυροσβεστικά οχήματα. Έκαψε συνολικά 6.700 στρέμματα χωρίς κανένα οδικο δίκτυο και περιπου 200 στρέμματα εκεί όπου υπήρχε οδικό δίκτυο. Το ότι δεν είχαμε θύματα τότε πιστεύω ήταν θέλημα Θεού. Η φύση φρόντισε το δάσος να επανέλθει χωρίς καμία παρέμβαση.
Καλημέρα σας…