Η πολιτική έχει μνήμη και η προδοσία αφήνει πάντα σημάδια..

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που δεν κρίνονται μόνο από τις αποφάσεις, τις ψήφους και τα αξιώματα. Κρίνονται κυρίως από τη στάση των ανθρώπων απέναντι σε εκείνους που κάποτε τους εμπιστεύτηκαν, τους στήριξαν και τους άνοιξαν τον δρόμο

Και τότε γεννιέται ένα διαχρονικό ερώτημα: τι αξία έχει μια θέση εξουσίας, όταν για να τη διατηρήσεις πρέπει να απαρνηθείς εκείνους που σε βοήθησαν να φτάσεις μέχρι εκεί;

Η ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα όπου η ευγνωμοσύνη έδωσε τη θέση της στη λήθη και η λήθη στην επίρριψη ευθυνών. Κάποιοι, όταν τα πράγματα δυσκολεύουν τότε θυμούνται τον  προηγούμενο για να του φορτώσουν τα σημερινά προβλήματα. Είναι ένας εύκολος δρόμος. Πολύ ευκολότερος από το να αναλάβει κανείς τις ευθύνες που συνοδεύουν το αξίωμα που κατέχει.

Και κάπου εδώ έρχεται στο μυαλό μια από τις πιο γνωστές μορφές της ανθρώπινης ιστορίας: ο Ιούδας.

Όχι ως πρόσωπο, αλλά ως σύμβολο.

Το σύμβολο εκείνου που βρίσκεται δίπλα σου, δέχεται την εμπιστοσύνη σου, ωφελείται από αυτήν και, όταν έρθει η κρίσιμη στιγμή, επιλέγει να στραφεί εναντίον σου.

Η προδοσία, άλλωστε, δεν χρειάζεται πάντα ένα φιλί για να αναγνωριστεί.

Μπορεί να κρύβεται πίσω από μια δήλωση ή μπορεί να εμφανίζεται μέσα από ένα δημοσίευμα που παρουσιάζεται  μέσω τρίτου. (σ.σ. συνηθισμένη τακτική)

Όμως η ουσία παραμένει ίδια: όταν κάποιος ξεχνά ποιος του έδωσε την ευκαιρία να σταθεί εκεί όπου βρίσκεται σήμερα, η κοινωνία έχει δικαίωμα να κρίνει τη στάση του.

Γιατί η πολιτική δεν είναι μόνο καρέκλα. Είναι και μνήμη.

Και ιδιαίτερα στην τοπική αυτοδιοίκηση, όπου οι άνθρωποι γνωρίζονται μεταξύ τους και η ιστορία των παρατάξεων και των προσώπων δεν μπορεί εύκολα να διαγραφεί, η μνήμη αυτή έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία.

Αν κάποιος θέλει να εκλεγεί όταν θα φτάσει εκείνη η ώρα, υπάρχει ένας καθαρός δρόμος:

Να πείσει τους πολίτες με το έργο του.Να παρουσιάσει το δικό του σχέδιο.Να αναλάβει τις δικές του ευθύνες.Να ζητήσει την ψήφο τους με την αξία του.

Όχι να χτίσει το μέλλον του πάνω στην απαξίωση εκείνων που προηγήθηκαν.

Όχι να ψάχνει διαρκώς έναν «ένοχο» για όσα δεν μπορεί να διαχειριστεί.

Και σίγουρα όχι να χρησιμοποιεί τρίτους για να κάνει τη δουλειά που ο ίδιος δεν θα τολμούσε να κάνει ευθέως.

Γιατί τελικά ο λαός δεν ξεχνά.

Μπορεί να ξεχνά για λίγο ποιος είπε τι. Μπορεί να μπερδεύεται μέσα στην καθημερινότητα και την πολιτική αντιπαράθεση,αλλά σίγουρα  θυμάται ποιος στάθηκε δίπλα σε ποιον. Θυμάται ποιος έδωσε ευκαιρίες. Θυμάται ποιος ανέδειξε ποιον. Και κυρίως θυμάται ποιος, όταν άλλαξαν οι συσχετισμοί, άλλαξε και στάση.

Η εξουσία μπορεί να αλλάξει χέρια.

Οι τίτλοι μπορεί να αλλάξουν.

Οι καρέκλες μπορεί να αλλάξουν.

Η πολιτική μνήμη όμως μένει.

Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα της ιστορίας του Ιούδα: δεν είναι δύσκολο να βρεθείς κοντά στην εξουσία. Το δύσκολο είναι να αποδείξεις ότι αξίζεις να βρίσκεσαι εκεί χωρίς να προδώσεις εκείνους που σε εμπιστεύτηκαν…