Η περιφορά του Επιταφίου δεν είναι θέαμα,δεν είναι content. Είναι ή τουλάχιστον ήταν μια στιγμή πένθους, σιωπής και εσωτερικής στάσης
Κι όμως, κάθε χρόνο, οι δρόμοι γεμίζουν λιγότερο με ανθρώπους που συμμετέχουν και περισσότερο με ανθρώπους που καταγράφουν. Κινητά υψωμένα αντί για κεριά. Μάτια στραμμένα στις οθόνες αντί για τον Επιτάφιο. Και λίγες ώρες αργότερα, τα ίδια προφίλ γεμίζουν με αρνιά στη σούβλα, ποτήρια που τσουγκρίζουν και ψεύτικα χαμόγελα «γιορτής».
Όλα στη σειρά. Όλα προς κατανάλωση.
Η θρησκεία έχει γίνει σκηνικό. Ένα ακόμα φόντο για να στηθεί η προσωπική μας βιτρίνα.Στην εκκλησία δεν πηγαίνουμε δυστυχώς για για να νιώσουμε και για να πενθήσουμε, πηγαίνουμε για να δείξουμε ότι ήμασταν εκεί. Δεν έχει σημασία τι σημαίνει η στιγμή, σημασία έχει πώς φαίνεται.
Και κάπου εκεί, το νόημα απλώς χάνεται και η ψυχή μας αδειάζει.
Δεν πρόκειται για «εξέλιξη» ή «νέα εποχή». Πρόκειται για μια βαθιά μεγάλη παρεξήγηση. Όταν μια τελετή πένθους αντιμετωπίζεται σαν ευκαιρία για καλό πλάνο, τότε δεν μιλάμε απλώς για επιπολαιότητα. Μιλάμε για πλήρη αποσύνδεση από αυτό που υποτίθεται ότι τιμάμε.
Και το πιο ανησυχητικό; Αυτό δεν φαίνεται πια να μας ενοχλεί.
Έχουμε συνηθίσει να μετατρέπουμε τα πάντα σε εικόνα. Τη χαρά, τη λύπη, την πίστη, την απώλεια. Όλα πρέπει να χωρέσουν σε ένα story, σε ένα post, σε μια γρήγορη επιβεβαίωση ότι «είμαστε μέρος», ότι είμαστε εκεί. Ακόμα κι αν στην πραγματικότητα, είμαστε απλώς περαστικοί από την ίδια μας την εμπειρία.
Το Πάσχα δεν είναι backdrop. Δεν είναι διακόσμηση για το προφίλ μας. Και αν το μόνο που μένει από μια τέτοια μέρα είναι μια σειρά φωτογραφιών, τότε ίσως το πρόβλημα δεν είναι ότι χάθηκε το νόημα.
Ίσως είναι ότι το ανταλλάξαμε πρόθυμα με λίγα δευτερόλεπτα προσοχής…
