Ήταν τέλη του 2015, αν δεν απατώμαι που είχαμε αναρτήσει εδώ στο psaxna.gr ένα άρθρο σχετικά με τα ιδιωτικά φέσια. Για να το διατυπώσω λίγο πιο χοντρά, σχετικά με τα χρήματα που χρωστάει ο ένας στον άλλο. Ο συνάνθρωπος  στο συνάνθρωπο.

Μεταξύ άλλων γράφαμε:

“Οι Έλληνες τώρα πια αντιγράφουν το ελεεινό κράτος στην καθημερινότητά τους και στα ήθη τους. Μιλάμε συνεχώς για το δημόσιο χρέος, το χρέος των νοικοκυριών προς τις τράπεζες αλλά δεν λέμε κουβέντα για τα χρέη ιδιωτών προς ιδιώτες, φίλων προς φίλους , συγγενών προς συγγενείς.

 Φέσια παντού. Μερικές φορές δικαιολογημένα αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις προκλητικά και ξεδιάντροπα. Το φαινόμενο το ζούμε στην προσωπική και επαγγελματική μας ζωή και είναι ιδιαίτερα έντονο στις μικρές κοινωνίες όπως η δική μας. Αναρωτιέται κανείς που βαδίζουμε. Πορευόμαστε άραγε σε μια συνύπαρξη  όπου ο ένας θα κρύβεται και θα εξαπατά τον άλλο σχηματίζοντας ένα φαύλο κύκλο γεμάτο υποκρισία και αδιαφορία; Μάλλον, ναι.

Θα φτάσουμε στο σημείο να μην εμπιστευόμαστε άτομα του στενού περίγυρού μας; Μάλλον, ναι.

Η ανηθικότητα, φοβάμαι, έχει  περάσει στο μεδούλι του Νεο-έλληνα (και κάποιων Ψαχνιωτών)

και είναι έτοιμη να εκδηλωθεί στην πρώτη αφορμή.

Χρωστάμε στο κομμωτήριο, στο συνεργείο, στο μάστορα,στον έμπορο, στο φροντιστήριο, στον εργαζόμενο,  στον υπάλληλο, στο σπιτονοικοκύρη. Συνεχίζουμε, όμως , να αγοράζουμε ρούχα, παπούτσια, εργαλεία, καύσιμα και λέμε: “να, τώρα, αυτές τις μέρες περιμένω κάτι λεφτά και θα σε ξοφλήσω”.

Συνειδητά ψέμματα για χρήματα που δεν θα έρθουν ποτέ γιατί , πολύ απλά, ξοδεύτηκαν αλλού.

“Αυτές τις μέρες…” . Πόσες φορές έχετε ακούσει αυτή τη φράση; Προσωπικά κάθε μέρα.

Και το κακό δεν σταματάει εδώ. Όταν μας περισσεύουν κάποια χρήματα δεν τα δίνουμε εκεί που έχουμε υποχρέωση. Τρέχουμε στα πολυκαταστήματα και βγαίνουμε με τρεις-τέσσερις σακούλες ή  αγοράζουμε κινητό εκατοντάδων ευρώ για να μη χαλάσουμε το χατήρι του παιδιού.

Γελοία  σημάδια ηθικής παρακμής. Θλιβερό φαινόμενο.  Βλέπεις συνανθρώπους και στρίβουν στο δρόμο για να μην τους συναντήσεις. Σαν τη στρουθοκάμηλο. Ή δεν απαντούν στο τηλέφωνο ξέροντας καλά ποιος είναι και τι θέλει.

Το περίφημο φιλότιμο  του Έλληνα ( και ορισμένων Ψαχνιωτών)  δεν είναι παρά μια ανύπαρκτη τώρα πια  εικόνα του παρελθόντος. Πολλοί συντοπίτες  προσπαθούν να επιβιώσουν με οποιοδήποτε τρόπο και ας πρόσεχε, ας πάει να πνιγεί  αυτός που κάποτε παρακαλούσαν να τους εξυπηρετήσει. Χάθηκε η εμπιστοσύνη, χάθηκαν αξίες και αρχές καλής πίστης, συνύπαρξης και συνδιαλλαγής.

ΧΑΘΗΚΕ ΚΑΙ Η ΝΤΡΟΠΗ.

Μια κοινωνική και ηθική απαξίωση που, δυστυχώς, περνάει υποσυνείδητα  και στην επόμενη γενιά. Περνάει στους έφηβους και στα παιδιά. Τους μεταδίδουμε αναξιοπρεπείς τρόπους επιβίωσης από πολύ μικρή ηλικία. Ξέρουμε ότι έχουμε υποχρεώσεις και, άμεσα ή έμμεσα,  ενθαρρύνουμε τα παιδιά να κάνουν τα ίδια.

Κι έτσι θα μάθουν να επιβιώνουν ΠΑΡΑΣΙΤΙΚΑ  μέσα στο ψέμα και στην κλοπή γιατί, στην ουσία, για έμμεση κλοπή πρόκειται.

Τους κάνουμε εκκολαπτόμενους ψεύτες και λωποδύτες σε μια πορεία προς την ηθική  κατάπτωση”.

————————————————————————————————————————

Αυτά, φίλες και φίλοι, γράφαμε πριν οκτώ περίπου χρόνια.

Οκτώ χρόνια μετά έχουμε τα ίδια και χειρότερα φαινόμενα.

Και η ηθική παρακμή συνεχίζεται.

Β. Παπαμιχαήλ