“ΑΣ ΒΓΕΙ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ” ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΣΟΥΛΑ
Σταμάτης Κ. Ρουσόδημος
Posted On 25 Νοεμβρίου 2013
Σεβόμενοι τον θάνατο της 27χρονης συμπολίτισσας μας (πρώτα από ολα) και τον πόνο της οικογένειας δεν επιθυμήσαμε να δημοσιεύσουμε πέρα από την είδηση του θανάτου της και τα συλληπητήριά μας,ούτε φωτογραφίες από την ίδια και την κηδεία της,ούτε βίντεο,ούτε επικείμενες ευθύνες ούτε τίποτα περισσότερο.
Θέλουμε να κλείσουμε το συντομότερο αυτόν τον κύκλο και να καλέσουμε όλους όσους ασχολούνται με την ενημέρωση να πράξουν ανάλογα,ούτως ώστε η οικογένεια,οι συγγενείς και όλοι όσοι αγαπούσαν την 27χρονη Τασούλα να μείνουν ήσυχοι και να θρηνήσουν την απώλειά της.
Θα θέλαμε να ευχηθούμε για τελευταία φορά καλό ταξίδι στην άτυχη Τασούλα,και πολύ κουράγιο στους δικούς της ανθρώπους και να κλείσουμε με αυτό εδώ το επώνυμο κείμενο το οποίο γράφει στην μνήμη της Τασούλας μία συνάδελφός της…
Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013
Ας βγει, λοιπόν, το σύστημα…
Ας βγει, λοιπόν, το σύστημα…
στη δουλειά σου και το βράδυ… δεν υπάρχεις πια!! Το μεσημέρι γίνεσαι θέμα
ειδήσεων και την άλλη μέρα σε
ξεχνούν… γιατί έχουν προκύψει άλλα θέματα!! Όχι όλοι… γιατί οι δικοί σου άνθρωποι
πονούν, άνθρωποι που δεν σε ήξεραν θρηνούν και άλλοι καταριούνται. Στέλνουν τα
παιδιά τους με κόπο να σπουδάσουν, να βρουν μια δουλειά, να έχουν μια καλύτερη
ποιότητα ζωής από τη δική τους και ένας χείμαρρος φρίκης τους τα στερεί! Η
απώλεια είναι απώλεια και ο θάνατος είναι πάντα θάνατος απ’ όπου κι αν
προέρχεται, από τη φύση ή από το ίδιο το χέρι του ανθρώπου!!!!!
και μέσα σε μία στιγμή όλα χάνονται!! Μέσα σε μία στιγμή…. που ήταν η
καθημερινότητά σου… να πας στο σχολείο… να επιστρέψεις στο σπίτι και δεν
πρόλαβες!!!! Το σχολείο σου αύριο θα έχει μια απουσία… αλλά δεν θα είσαι εσύ
αυτή που θα την καταγράψει… άλλοι θα την γράψουν για σένα! Μέχρι την τελευταία
στιγμή εσύ έκανες τη δουλειά σου, ήσουν δίπλα στους μαθητές σου και στους
συναδέλφους σου, τηρούσες το ωράριο σου και το παντός καιρού που όλοι έχουμε
βρεθεί στις τάξεις μας… γιατί έτσι έπρεπε!!! Γιατί για κάποιους ανωτέρους μας
που υπηρετούν τυφλά το σύστημα είμαστε νούμερα και αριθμοί… μέσα στα λόγια τους
και τα βλέμματά τους η απειλή… «θα πας στο σχολείο σου», «οι μαθητές σου σε
χρειάζονται». Ναι, αλλά οι μαθητές μου με πιστεύουν… όταν απουσιάζω από τη
δουλειά μου, από τους μαθητές μου υπάρχει σοβαρός λόγος, που εσύ αγνοείς,
γιατί απλά δεν θες να ακούσεις… εσύ θες μόνο
να γράψεις σε απουσιολόγια την απουσία μου…. Οι μαθητές μου νοιάζονται και
θέλουν να είμαι καλά…
ξαναδούν το παιδί τους… να πει στους φίλους της ότι δε θα την αντικρύσουν ξανά…
να πει στους μαθητές της ότι δεν θα την αγκαλιάσουν ξανά… γιατί εγώ αδυνατώ!
Αύριο πρέπει να πάω στο σχολείο και ας τρομάζω με την ιδέα ότι όλα είναι
στιγμές, αύριο για το σύστημα θα είμαι ένας αριθμός απών ή παρών που θα
γράφομαι σε απουσιολόγιο. Αύριο πρέπει να πάω στο σχολείο, αλλά εσύ πού χάθηκες
μέσα σε μια στιγμή θα λείπεις και δεν το διάλεξες…
Πηγή:http://teleftaio-thranio.blogspot.gr/2013/11/blog-post_8634.html
