Πρόγραμμα εορτασμού 28ης Οκτωβρίου στο Δήμο Διρφύων Μεσσαπίων

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΑΛΥΤΑ

ΝΑ ΣΥΝΔΕΘΕΙ Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Επίλογος –Συμπεράσματα
Διαβάζοντας τη συγκεκριμένη εργασία, παρατηρούμε ότι τα προβλήματα της
Ελληνικής Εκπαίδευσης έχουν ένα διαχρονικό χαρακτήρα. Θέματα που αφορούν τη
γλώσσα, το περιεχόμενο των εκπαιδευτικών εγχειριδίων, η διάρθρωση των Σχολικών
βαθμίδων και η προαγωγή των μαθητών από την μία βαθμίδα στην επόμενη,
αποτελούν θέματα που σε κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια είχανε υποστεί
μεταβολές. Παρατηρείται, ωστόσο ότι οι αλλαγές που συνέβησαν, συχνά δεν είχανε
ουσιαστικό αντίκτυπο, καθώς η αλλαγή ονομάτων των σχολείων σε κάθε βαθμίδα
(π.χ ΕΠΑ.Λ αντί για Τ.Ε.Λ) δε βοηθούσε στην πραγματική εξέλιξη και στον
εξορθολογισμό της εκπαίδευσης. Αχίλλειο πτέρνα σε κάθε μεταρρυθμιστική
προσπάθεια αποτελούσε το γεγονός πως η εκάστοτε κυβέρνηση αναιρώντας τις
αποφάσεις της προηγούμενης, συνέβαλε στην στασιμότητα και στην διατήρηση της
καθεστηκυίας τάξης στην εκπαιδευτική πραγματικότητα. Σημαντικά προβλήματα,
όπως το πως θα παρέχονται ουσιαστικά και χρήσιμα εφόδια στους μαθητές, πως θα
γίνει να αγαπήσουν ο ι μαθητές το σχολείο και να συνδεθεί η εκπαίδευση με την
αγορά εργασίας παραμένουν άλυτα, ενώ η μέριμνα από την πλευρά της πολιτείας
είναι περιορισμένη, παρότι έγιναν κάποιες προσπάθειες κατά καιρούς που όμως δεν
καρποφόρησαν.
Επίσης, στη διατήρηση μιας θολής κατάστασης στο χώρο της παιδείας συντέλεσαν
οι εκπαιδευτικοί. Η διαμάχη μεταξύ προοδευτικών και συντηρητικών, σε συνδυασμό
με την ανάμειξη των πολιτικών ιδεολογιών που εξέφραζε κάθε μεριά, απομάκρυνε
τους εκπαιδευτικούς από τις ουσιαστικές ανάγκες της παιδείας και τους
προσανατόλισε στο να μετατραπούν σε φερέφωνα των πολιτικών κομμάτων, αντί να
αναλάβουν πρωτοβουλίες για την επίλυση χρόνιων προβλημάτων που ταλανίζουν την
εκπαίδευση, όπως η δημιουργία ενός κλίματος συνεργασίας με τους γονείς και τους
μαθητές.
Ακόμη, η κοινωνία του Ελληνικού κράτους φέρει ευθύνη για την κατάσταση που
επικρατεί στην εκπαίδευση. Οι φιλοδοξίες των γονιών που αντανακλώνται στα παιδιά
τους, σε συνδυασμό με την ιδεολογία του θεαθήναι που διέπει μεγάλο μέρος των
Ελλήνων, οδήγησε στην απαξίωση της Τεχνικής-Επαγγελματικής εκπαίδευσης και
στην προσπάθεια εισαγωγής των παιδιών στα Πανεπιστήμια ή σε παλαιότερες εποχές
στην κατάκτηση κάποιας σημαντικής θέσης ή αξιώματος στο Δημόσιο τομέα. Το
αποτέλεσμα ήταν, να μην υπάρξει μια ομοιόμορφη κατανομή των μαθητών σε ένα
διπλό σχολικό δίκτυο, καθώς υπήρχε ένα μονοπώλιο των θεωρητικών-κλασικών
σπουδών και οι μαθητές ακολουθούσαν τη συγκεκριμένη κατεύθυνση ακόμη και αν
δεν το επιθυμούσαν. Το γεγονός, ότι μέχρι σήμερα η τεχνικοεπαγγελματική
εκπαίδευση θεωρείται κατώτερη σε σχέση με τις κλασικές σπουδές, οδήγησε στην
υπερχείλιση των αποφοίτων σε Πανεπιστήμια που προσέφεραν τέτοιες σπουδές και
σε συνδυασμό με τις άσχημες οικονομικές συγκυρίες και την έλλειψη σωστού
σχεδιασμού διαχείρισης του εργατικού δυναμικού από την πολιτεία, είχε σαν
αποτέλεσμα να έχουμε υψηλά ποσοστά ανεργίας που κορυφώθηκαν στη σύγχρονη
εποχή.
47
Το συμπέρασμα που προκύπτει από την προσεκτική εξέταση της εν λόγω
εργασίας είναι, ότι μια ουσιαστική μεταρρύθμιση στο χώρο της παιδείας απαιτεί τη
συνεργασία μεταξύ των αντίθετων, ιδεολογικά, πολιτικών παρατάξεων, την σύμπνοια
της κοινωνίας στις αλλαγές που θα λάβουν χώρα αλλά και την επίλυση θεμάτων που
θα αφορούν το έμψυχο και όχι αποκλειστικά το άψυχο δυναμικό. Εάν βοηθήσουμε
τόσο τους μαθητές όσο και τους εκπαιδευτικούς να αγαπήσουν το σχολείο και να μην
το θεωρούν ένα χώρο όπου κάθε δραστηριότητα γίνεται υπό δυσμενείς συνθήκες και
έχει καταναγκαστικό χαρακτήρα, θα χτίσουμε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα έχει
πετύχει τον πιο σημαντικό στόχο, δηλαδή το να υπάρχει ένα κλίμα αγαστής και
οικειοθελούς συνεργασίας μεταξύ μαθητών, γονιών, εκπαιδευτικών και των στελεχών
εκπαίδευσης, με αποτέλεσμα η διδακτική διαδικασία να επιφέρει εκπληκτικά
αποτελέσματα, ακόμη και με απλά υλικοτεχνικά μέσα.

Η χαμένη εμπιστοσύνη και η ανάκτησή της .

Υπάρχει μια κοινότοπη απάντηση στα καθημερινά μας προβλήματα η οποία όμως δεν τυγχάνει της προσοχής που της αξίζει. Είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης ανάμεσα στους πολίτες, είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης γενικότερα. Του Μανώλη Ανδριωτάκη.
Είναι γνωστό ότι για να υπάρξει κοινωνία χρειάζεται μια συγκεκριμένη συγκολλητική ουσία που ονομάζεται εμπιστοσύνη. Πριν από μερικούς μήνες πήρα συνέντευξη για το GarageBOOKS (δείτε οπωσδήποτε το επεισόδιο) απ’ τον ειδικό σε ζητήματα ασφάλειας και συγγραφέα του βιβλίου Liars and Outliars, τον Bruce Schneier, ο οποίος μου είπε ακριβώς αυτά που μεταφέρω εδώ. Χωρίς εμπιστοσύνη είναι αδύνατο να υπάρξει κοινωνία γιατί κυριαρχούν οι αντι-κανόνες, το δίκαιο του ισχυρού, η ζούγκλα. Χωρίς εμπιστοσύνη η κοινωνία αυτοκαταστρέφεται και καταρρέει. Αυτό που βιώνουμε σήμερα είναι η παντελής έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ των πολιτών και των εκπροσώπων τους γιατί κανείς δε βρίσκει συμφέρον να ακολουθεί τους κανόνες. Σαν αποτέλεσμα κανείς δε νιώθει ασφαλής. Βλέποντας ότι είναι πολλοί οι παραβάτες που δεν υφίστανται τιμωρία, ή που ωφελούνται κιόλας, κανείς δε θέλει να συμμορφωθεί με τους κανόνες. Σήμερα όλοι τείνουν να είναι, ή είναι ήδη, εναντίον όλων και κυρίως εναντίον των κανόνων. Κάθε κοινωνία αντέχει έναν συγκεκριμένο αριθμό παραβατών. Όταν αυτός ο αριθμός ξεπερνιέται, τότε η κοινωνία αρχίζει να παρακμάζει επικίνδυνα. Οι πολίτες δεν εμπιστεύονται τους πολιτικούς, οι πολιτικοί δεν εμπιστεύονται τους πολίτες και κανείς δεν εμπιστεύεται τον άλλον. Κυριαρχεί η καχυποψία, η δυσπιστία κι ο φθόνος. Το παρατηρείς εύκολα σήμερα στα φοβισμένα, ανασφαλή, θυμωμένα και μνησίκακα βλέμματα. Ακόμα και το χαμόγελο αντιμετωπίζεται με δυσπιστία. Αφού όλοι κάτι έχουμε να κρύψουμε, αφού όλοι έχουμε κλέψει, άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο, πώς να εμπιστευτούμε ο ένας τον άλλον; Φοβόμαστε ότι οι άλλοι θα μας τη φέρουν, όπως τη φέρνουμε εμείς στους άλλους.
Η διάλυση της κοινωνίας μας είναι μάλλον ένας κοινός τόπος. Το βλέπουμε με κάθε αφορμή. Η διάλυση είναι ορατή λόγω της οικονομικής δυσπραγίας και των άδικων μέτρων που λαμβάνονται για να μην υπάρξει η λεγόμενη στάση πληρωμών, αλλά κυρίως είναι ορατή γιατί έχει απολεσθεί σε τεράστιο βαθμό η εμπιστοσύνη. Κανένας δε μπορεί να εμπιστευτεί τον άλλον. Η διάλυση της κοινωνίας επιταχύνεται καθώς εξαφανίζεται και το τελευταίο ίχνος της συγκολλητικής αυτής ουσίας. Οι άνθρωποι αρχίζουν να κοιτούν μόνο τον εαυτό τους, χάνουν κάθε λογική πίστη στον άλλον, και πορεύονται με το ατομικό τους και μόνο συμφέρον, χωρίς να υπολογίζουν τους κανόνες. Χωρίς εμπιστοσύνη όμως οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι χάνουν και την αίσθηση της ασφάλειας, γίνονται εξαιρετικά ανασφαλείς και δε ρισκάρουν καθόλου. Οι σχέσεις τους είναι επιφανειακές, άκρως συμφεροντολογικές κι εντέλει απάνθρωπες. Η απώλεια της εμπιστοσύνης έχει βάναυσες συνέπειες τόσο στο άτομο όσο και στη συλλογικότητα. Η έλλειψη εμπιστοσύνης καταδικάζει το άτομο σε μια μοναχική κι αδιέξοδη κατάσταση να σηκώνει ένα δυσανάλογα μεγάλο βάρος στις πλάτες του, ενώ για τη συλλογικότητα είναι εντελώς διαλυτική. Είναι αδύνατο να προκόψεις ατομικά και συλλογικά χωρίς εμπιστοσύνη.
Χάνοντας την εμπιστοσύνη χάνουμε τους εαυτούς μας, χάνουμε τις κοινότητές μας, χάνουμε τη γη κάτω απ’ τα πόδια μας και βυθιζόμαστε σ’ ένα ανομικό σύμπαν αυτοκαταστροφής. Η εμπιστοσύνη θα ανακτηθεί όταν θα υιοθετήσουμε κανόνες, όταν θα αρχίσουμε να σεβόμαστε τους κανόνες, όταν θα δούμε ότι αποδίδει να είμαστε εντός των ορίων. Όταν πούμε ότι η δικαιοσύνη είναι ύψιστη αξία. Φυσικά πάντα θα υπάρχουν εκείνοι που δε θα σέβονται τους κανόνες, αλλά θα είναι η μειοψηφία. Μ’ αυτή την έννοια εξαρτάται απ’ τον καθένα μας. Ας δείξουμε εμπιστοσύνη στο διπλανό μας, δίνοντας παράλληλα και το καλό παράδειγμα δείχνοντας σεβασμό στους κανόνες. Δεν έχουμε τυχαία τους περισσότερους νεκρούς από τροχαία στην Ευρώπη. Προσωπικά πιστεύω ότι θα τα καταφέρουμε. Ο ένας τραβά τον άλλον όχι μόνο στην καταστροφή αλλά και στην επιτυχία. Ο βασικότερος στόχος σήμερα είναι κατά τη γνώμη μου να επανοικοδόμηθει η κοινωνία μέσω της ανάκτησης της εμπιστοσύνης. Καθώς ο χρόνος επιταχύνεται, αυτό μπορεί να μην πάρει πολύ καιρό. Σε κάθε περίπτωση δεν υπάρχει τρόπος να γίνει διαφορετικά.