Πέρασαν κι αυτές οι Πανελλήνιες Εξετάσεις, βγήκαν και τα τελικά αποτελέσματα δίνοντας τέλος σε μια εξουθενωτική και ψυχοφθόρα σχολική χρονιά για τους υποψήφιους.
Φίλες και φίλοι του psaxna.gr, στην Ελλάδα έχουμε ένα εξωκοσμικά παράλογο σύστημα εισαγωγής που απ΄ότι γνωρίζω μόνο εδώ και στην Κορέα εφαρμόζεται ακόμα. Ένα σύστημα όπου το μάθημα των Λατινικών, για παράδειγμα, καθορίζει αν ο υποψήφιος θα γίνει καλός νομικός ή ψυχολόγος ή ότι όποιος ξέρει καλά χημεία θα γίνει καλός γιατρός κλπ, κλπ.
Έχουμε τονίσει κατ΄επανάληψη απ΄ αυτήν εδώ τη στήλη ότι σε όλα τα σοβαρά κράτη για τις αποφάσεις και τις εξετάσεις αρμόδια είναι τα ίδια τα πανεπιστήμια με τα δικά τους κριτήρια ανίχνευσης συγκεκριμένων δεξιοτήτων.
Κι επειδή δεν πρόκειται ποτέ να φτάσουμε εκεί, στο αυτονόητο, πάμε να δούμε τι γίνεται τώρα.
Στο δια ταύτα, όπως συνηθίζεται να λέγεται τώρα τελευταία.
Αγαπητοί μαθητές που δεν πιάσατε την πρώτη σας επιλογή, μην κάνετε το λάθος που κάνουν οι περισσότεροι. Μη βιαστείτε να συμβιβαστείτε με τη δεύτερη, τρίτη ή τέταρτη κλπ επιλογή που σας έριξε το σύστημα βαθμολόγησης.
Ας μη βιαστείτε να καταλήξετε σε μια β΄- γ΄ επιλογή που θα σας ακολουθεί σε όλη σας τη ζωή μόνο και μόνο για να φύγετε μακριά από το σπίτι και να κάνετε τη μεγάλη φοιτητική ζωή που βλέπετε σε Αμερικανικές ταινίες. Αυτά είναι όνειρα θερινής νυκτός και δεν ισχύουν.
Ας έχουν υπ΄ όψη τους οι γονείς ότι 4-5 έτη σπουδών μαζί με ένα – απαραίτητο τώρα πια – μεταπτυχιακό κοστίζουν σε βάθος χρόνου πάνω από 50 000 Ευρώ. Ένας φοιτητής που θα σπουδάσει Θεολογία ή Ανθρώπινους Πόρους ή Σλαβικές Σπουδές κινδυνεύει να μη βρει ποτέ δουλειά στο στοιχείο του και να μην αποσβέσει ποτέ τα χρηματικά ποσά που έχει καταβάλει όλα αυτά τα χρόνια.
Φίλες και φίλοι η επιτυχία ή αποτυχία στις εξετάσεις εξαρτάται δυστυχώς από αρκετούς παράγοντες και όχι μόνο από τη σωστή προετοιμασία. Ένα οικογενειακό γεγονός, ένας πονοκέφαλος, ένα γυναικολογικό πρόβλημα, μια κακή μέρα είναι δυνατόν να στερήσουν κάποιες μονάδες από τους υποψήφιους και τις υποψήφιες και αυτό να αποβεί αρνητικό στην τελική βαθμολογία όπου όλα κρίνονται σε χιλιοστά.
Θα πρότεινα στους μαθητές και γονείς να λάβουν υπ΄ όψη τους ότι η νέα γενιά θα χρειαστεί να εργάζεται μέχρι τα 70 ή 75 τους χρόνια. Εκεί το πάνε σταδιακά. Αν όλα αυτά τα χρόνια κάνουν μια δουλειά που δεν τους “γεμίζει” – για να το πω μαθητικά – τότε μειώνονται και οι προοπτικές εξέλιξης και βελτίωσης και σε ατομικό και σε επιστημονικό και σε επαγγελματικό επίπεδο. Η δουλειά θα γίνει μια ψυχαναγκαστική διαδικασία που καταλήγει σε μια αφόρητη στασιμότητα μακροχρόνιας αγγαρείας.
Έχοντας περάσει όλη τη ζωή στο χώρο της παιδείας θα συνιστούσα στους μαθητές να δώσουν στον εαυτό τους μια δεύτερη ευκαιρία αν δεν μείνουν απόλυτα ευχαριστημένοι την πρώτη φορά. Δεν έχουν να χάσουν τίποτα. Ας πάνε να γραφτούν στη σχολή που τους έχουν κατατάξει για να μη χάσουν τα δικαιώματα και ας προσπαθήσουν ακόμα μια φορά. Από εκεί και πέρα θα κρίνουν μόνοι τους τι είναι καλύτερο γι αυτούς. Άλλωστε στην επαγγελματική ζωή δίνουμε εξετάσεις κάθε μέρα.
Πιστέψτε με, αξίζει να θυσιάσει κάποιος ένα χρόνο για να πορευτεί καλύτερα τα επόμενα πενήντα χρόνια.
Ελπίζω να γίνομαι κατανοητός.
Καλή συνέχεια στα παιδιά και πολλή προσοχή στις αποφάσεις που θα καθορίσουν τη ζωή τους.
Β. Παπαμιχαήλ
