Κάθε Αύγουστο οι πόλεις της Ευρώπης αδειάζουν. Αν κάποιος έχει πάει στο Παρίσι τον Αύγουστο θα διαπιστώσει ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων που θα συναντήσει δεν είναι Γάλλοι. Το ίδιο συμβαίνει και στις πόλεις της Γερμανίας , Αυστρίας κλπ. Είναι και για τους Έλληνες του εξωτερικού μια ευκαιρία να επιστρέψουν για λίγο στις εστίες τους- οι περισσότεροι από Γερμανία τώρα πια για τους γνωστούς λόγους. Οι εντυπώσεις και οι εμπειρίες τους ποικίλες και αντιφατικές.
Γνωρίζω καλά τους Γερμανούς. Μελετώ την γλώσσα και την κουλτούρα τους δεκαετίες τώρα. Και όταν λέμε γλώσσα δεν εννοούμε μερικούς κανόνες γραμματικής, συντακτικού και λίγο λεξιλόγιο ώστε να μην μπερδευτείς στο αεροδρόμιο. Αυτά τα μαθαίνεις κουτσά-στραβά και στο γυμνάσιο. Όταν μελετάς και ψάχνεις μια γλώσσα δεν μένεις μόνο σ΄αυτά. Μελετάς το ήθος του λαού, τις καταβολές του, τη νοοτροπία του, τη σκέψη του, τη φιλοσοφία του, τα γιατί του, τις αναζητήσεις του, τις ανησυχίες του. Όλα όσα συντελούν και μετουσιώνονται σε πράξη στην καθημερινή ζωή. Αν δεν είσαι γνώστης όλων αυτών κινδυνεύεις να οδηγηθείς σε λάθος συμπεράσματα.
Οι Γερμανοί δεν είναι όλοι Ναζί. Είναι, στα βασικά, όπως όλοι οι λαοί του κόσμου. Καλοί, κακοί, χαζοί, έξυπνοι κλπ. Κάποια ιστορική στιγμή όμως – την Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών – έγιναν Ναζί. Ήταν στο διάστημα του μεσοπολέμου όταν πέθαιναν κατά χιλιάδες στους δρόμους από την πείνα και τις στερήσεις γιατί δεν μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις των συνθηκών μετά τη λήξη του πρώτου παγκόσμιου πόλεμου και την ήττα τους. Δεν ξύπνησαν ξαφνικά ένα πρωί οι Γερμανοί και έγιναν Ναζί υπό την καθοδήγηση ενός παρανοϊκού. Είχαν εκατομμύρια θύματα. Μικρά παιδιά, γυναίκες , ηλικιωμένους, ανήμπορους κλπ. Την χιονοστιβάδα που ακολούθησε την ξέρουμε όλοι. Κύριος στόχος η Εβραϊκή εθνότητα που δεν είναι άμοιρη ευθυνών και στη συνέχεια έπεσε ο πέλεκυς επί δικαίων και αδίκων με την τυφλή σκληρότητα του πληγωμένου θηρίου. Δεν είναι μόνο οι Γερμανοί που ιστορικά έδειξαν τέτοια θηριωδία. Απλά ήταν ο τελευταίος (με όπλα) πόλεμος στην Ευρώπη και οι μνήμες είναι ακόμα νωπές και κάποιοι ηλικιωμένοι τις έχουν ακόμη από πρώτο χέρι.
Θα κάνω έναν εθνολογικό, συγκριτικό παραλληλισμό. Οι Νεοέλληνες είναι, στη νοοτροπία τους, απόγονοι του Αλέξη Ζορμπά που με τη σειρά του είναι απόγονος και βιολογική εξέλιξη κάποιου Διονυσιακού προγόνου. Όλοι κρύβουμε λίγο Αλέξη Ζορμπά μέσα μας. Οι Γερμανοί έχουν μέσα στο μεδούλι τους και το ψυχικό DNA τους τον Immanuel Kant, το μεγάλο φιλόσοφο, ακόμη κι αν δεν τον έχουν μελετήσει. Η Κριτική του Καθαρού Λόγου ( Kritik der Reinen Vernunft) είναι ο καθρέπτης και το ευαγγέλιο της Γερμανικής σκέψης και ψυχοσύνθεσης. Ο λόγος του έχει διαχρονικά διαποτίσει την ιδιοσυγκρασία και την κοινωνική ηθική ολόκληρης της χώρας. Εργατικότητα, αξιοπιστία, σιδηρά πειθαρχία και τυφλή υπακοή στο καθήκον. Δεν συναντιόμαστε εύκολα.
Οι Γερμανοί εμπιστεύονται τις ηγεσίες τους. Οι ηγέτες τους δεν τους πούλησαν ποτέ σε αντίθεση με τους δικούς μας ελεεινούς τυχοδιώκτες της μνημονιακής περιόδου. Τραγικά ιστορικά λάθη έκαναν αλλά δεν πούλησαν. Μεγάλη ειδοποιός διαφορά…
Ο Γερμανός εργοδότης, φίλοι αναγνώστες, είναι πολύ πιο σωστός και τυπικός από τον Έλληνα εργοδότη της Γερμανίας και ασύγκριτα πιο αξιόπιστος από τον Ελληνάρα νεόπλουτο στην Ελλάδα ( ο θεός να σε φυλάει). Είναι τότε η Γερμανία ένας παράδεισος του δικαίου; Όχι, φυσικά .Έχουν κι αυτοί διαφθορά και μάλιστα μεγάλη. Η δική μας πολιτικοοικονομική διαφθορά είναι ψίχουλα που απομένουν από το διαστροφικό φαγοπότι των Γερμανικών κολοσσών. Δεν πούλησαν όμως, επαναλαμβάνω, το λαό τους τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα όταν ανέλαβε τα ηνία ο ψυχανώμαλος Σόιμπλε και η θεόμουρλη και πανάσχετη Μέρκελ (γι αυτό την έστησαν εκεί) σε μια αδιανόητη πολιτικο-ιστορική πλεκτάνη. Σε αντίθεση με τους προηγούμενους μεταπολεμικούς ηγέτες- από τον Αντενάουερ μέχρι τον Κολ και τον Σρέντερ ο Σόιμπλε είναι ένας νέος αυτόκλητος Χίτλερ και αυτά που κάνει θα γυρίσουν αργά ή γρήγορα εις βάρος του λαού του.
Λένε ότι οι Γερμανοί είναι ψυχροί, σκληροί κλπ. Ναι, αλλά όχι μόνο με τους αλλοδαπούς. Και μεταξύ τους έτσι είναι. Έχω επικοινωνήσει και συζητήσει πολλές φορές μαζί τους. Αν τους δείξεις ένα διαφορετικό δρόμο επικοινωνίας, καταλαβαίνουν ότι κι αυτοί το έχουν ανάγκη. Είναι πιο ευχάριστο να μοιράζεσαι με κάποιον το ποτό, το φαγητό, την παρέα, από το να ζεις σαν ρομπότ μέσα στην απομόνωσή σου. Και τότε γίνονται καλοί φίλοι, πολύ πιο πιστοί και διαρκείς από τους επιφανειακούς και ευκαιριακούς Ελληνάρες. Αν μιλήσεις λιγάκι πιο προσεγμένα τη γλώσσα τους το θεωρούν τιμή, είσαι δικός τους, τους αφοπλίζεις. Αν όμως πας και θέλεις να γίνεις διευθυντής τραπέζης από την πρώτη μέρα χωρίς να ξέρεις ούτε καν τη μητρική σου γλώσσα και αν νομίζεις ότι οι ανοησίες της πλατείας του χωριού ισχύουν παντού, τότε δεν έχεις καμιά τύχη και θα γυρίσεις πίσω βρίζοντας. Αυτό κάνουν πολλοί Έλληνες που έχουν απαντήσεις για όλα τα παγκόσμια θέματα , που δεν τους έχει ξεφύγει τίποτα και στο τέλος επιστρέφουν για να εναποθέσουν την τύχη τους στους πολιτικούς τυχοδιώκτες του ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και όλο το κακό συναπάντημα.
Δεν είμαστε Ελλάδα τώρα πια, φίλοι αναγνώστες. Είμαστε Ευρωπαϊκή Ένωση. Καλώς-κακώς είμαστε. Δεν μας κατάστρεψαν ούτε οι Γερμανοί, ούτε οι Γάλλοι ούτε κανένας. Οι μνημονιακές ηγεσίες μας πούλησαν. Οι Ευρωπαίοι απλά έκαναν τη δουλειά τους όπως κάθε επαγγελματίας. Όπως έκαναν οι Έλληνες πριν μια δεκαετία σαρώνοντας τα πάντα στη Βουλγαρία, Σκόπια κλπ. Μεγάλο θέμα. Από πού να αρχίσεις και που να τελειώσεις. Ο γράφων δεν είναι αντι-ευρωπαίος όπως έχουν γράψει κατά καιρούς σχολιαστές. Διδάσκω τις γλώσσες τους από πεποίθηση και μεράκι περισσότερο. Είμαι όμως κάθετα αντίθετος με την Ευρωζώνη και την τοκογλυφική μορφή που έχει πάρει. Θυμηθείτε πως ήμασταν πριν 10-15 χρόνια. Δεν χρειάζονται λόγια.
Και μην ξεχνάτε: Δεν μας φταίνε μόνο οι Γερμανοί.
Β. Παπαιχαήλ
