Αν γινόταν μια σφυγμομέτρηση, φίλοι αναγνώστες, στην περιοχή μας με βασικό ερώτημα ποιο είναι το όνομα που έχει μπει περισσότερο απ΄ όλα μέσα στη λαϊκή ψυχή και έχει καταλάβει ένα μικρό χώρο εμπιστοσύνης και αποδοχής, ξέρετε καλά ποιό θα ήταν το αποτέλεσμα…
Δεν θα αναφέρουν κανένα όνομα πολιτικού ή καλλιτέχνη ή αθλητή ή οτιδήποτε. Η λαϊκή ψυχή κουράστηκε, βαρέθηκε , σιχάθηκε όλους τους «δήθεν», όλους τους φελλούς, τους ψεύτες της φτήνιας και της βλακείας, όλους τους αμόρφωτους αρχοντοχωριάτες του Μολιέρου, όλους τους συμπλεγματικούς, απαίδευτους, χθεσινούς και όψιμους μικροεπώνυμους των οποίων το βεληνεκές δεν ξεπερνάει τα μικρά όρια του Δήμου Διρφύων-Μεσσαπίων. Κάποτε το πρότυπο ήταν η φάτσα και η κουλτούρα του κάθε Κωστόπουλου. Πετυχημένος, μάγκας, υπερόπτης, αγροίκος, χυδαίος, φαφλατάς. Σύνολο: Ένα μεγάλο, ηχηρό τίποτα.
Δεν κάνει λάθος η διαίσθηση της λαϊκής ψυχής (τι όμορφη λέξη!), φίλοι αναγνώστες. Ήξερε ότι αυτή η μικρή γωνίτσα επικοινωνίας δεν θα χανόταν. Ήξερε ότι είχε σταθερό, στέρεο έρεισμα που πατάει πάνω σε μικρές (μεγάλες) αξίες, διαχρονικές μαζί και προσωπικές, ανθρώπινες: Σεμνότητα, διακριτικότητα, απλότητα, τιμιότητα, ειλικρίνεια, προσφορά και, κυρίως, ΑΜΕΣΟΤΗΤΑ. Είναι ακριβώς το αντίβαρο του Κωστοπούλειου άγους που μας κατέστρεψε και γκρέμισε τις τόσο πρόσκαιρες, υλιστικές αξίες που λίγο-πολύ όλοι είχαμε υιοθετήσει και ασπασθεί.
Υπάρχει όμως και αρκετή ανοησία και κακία στον τόπο μας. Χαρακτηριστικό κάθε επαρχιακής κοινωνίας. Πολλοί βιάστηκαν να πανηγυρίσουν μετά την ανακοίνωση στον Ψαχνιώτη ότι η ιστοσελίδα αναστέλλει την λειτουργία της –τουλάχιστον όσοι αγνοούσαν τις προθέσεις και τις προοπτικές. Και ποιοι ήταν αυτοί; Αυτοί που ενοχλούνται, φυσικά. Εύκολο να τους φανταστεί κανείς. Οι αντιδράσεις όμως των απλών ανθρώπων και των μαθητών ήταν συγκινητικές: « Βαγγέλη, τι έγινε; Θα φύγει ο Σταμάτης στο εξωτερικό; Γιατί; Κρίμα». Φυσικά δεν θα μπορούσαν να λείψουν και μερικά σκυλάδικα σχόλια. Αναμενόμενο ήταν.
Είναι σχεδόν ένας χρόνος από τότε που ξεκίνησε η συνεργασία με το Σταμάτη. Εντελώς τυχαία. Χωρίς καμιά ιδιοτέλεια και χωρίς κανένα όφελος ούτε για τον ίδιο ούτε και για τον γράφοντα. Και μοναδικός λόγος που συνεχίζεται είναι η παρηγοριά και χαρά ότι κάπου αυτός ο λόγος περνάει. Και πάει μακριά. Στη Γερμανία, στο Στέλιο, τη Μιμή, το Βαγγέλη, το Γιώργο, το Γιαννάκη, το φίλο μου και γείτονα, το Βασιλάκη που μου στέλνει αόρατα μηνύματα αλλά τα πιάνω. Στη Μαριάννα στο Erlangen, τον Κωστή και το μικρό Αλέξανδρο. Στην Αγγλία, στη Μαρία, στον Αλμπέρτο, το Θάνο, τον Άρη, τη Λίτσα. Και αλλού, στη Γαλλία στον Καναδά όπου υπάρχουν ντόπιοι ξενιτεμένοι και θέλουν να μάθουν κάτι για τον τόπο τους που τόσο πρόστυχα τους έδιωξε.
Παράξενο πράγμα η επικοινωνία, Σταμάτη. Δεν την ορίζεις, δεν την κουμαντάρεις, δεν την κατευθύνεις. Έχει τη δική της πορεία και δυναμική. Δεν πάει εκεί που θέλεις. Σε πάει αυτή εκεί που θέλει. Μπορεί να σε απορρίψει αλλά μπορεί και να σε λατρέψει χωρίς ποτέ να σου το πει. Και ακόμα πιο ανεξέλεγκτη η άτιμη διαίσθηση. Αυτή που σε κάνει να επικοινωνείς με κλειστά μάτια, χωρίς να λες κουβέντα, χωρίς κινητά, χωρίς μηνύματα και email. Δεν τα χρειάζεται. Και δεν κάνει λάθος.
Καλή συνέχεια, φίλε. Μαζί σε μια παράλληλη πορεία με την Έφη και το Νίκο και όποιον άλλο θέλει να ακολουθήσει. Κι αν κάποτε μπουχτίσεις με την γκρίνια τη δική μου πέταξέ με έξω. Αρκετοί θα χαίρονταν γι αυτό. Άλλωστε, δεν υπάρχουν Ιθάκες ούτε τελικοί προορισμοί. Μόνο το ταξίδι αξίζει.
Δεν προσκυνούμε κανένα. Δεν παρακαλάμε κανένα. Δεν χαριζόμαστε σε κανένα. Πρώτοι στην κριτική, πρώτοι και στον έπαινο.
Η λαϊκή ψυχή του τόπου είναι μαζί σου…
