Η φωτιά θα πάψει να είναι χαβαλές όταν θα χτυπήσει τη δική σου πόρτα…

Κάτω από κάθε άρθρο που αφορά μια φωτιά, δυστυχώς, βλέπουμε όλο και συχνότερα ανθρώπους να «σπάνε πλάκα». Να ειρωνεύονται για το μέγεθος της πυρκαγιάς, να κοροϊδεύουν, να ανταλλάσσουν προσβολές και, μέσα σε λίγα λεπτά, να μετατρέπουν μια καταστροφή σε άλλη μία αφορμή για πολιτική αντιπαράθεση…

Και όλα αυτά, ενώ την ίδια ακριβώς στιγμή κάποιοι άλλοι  άνθρωποι βρίσκονται μέσα στις φλόγες με κίνδυνο της ζωής τους.

Πυροσβέστες δίνουν μάχη κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, μέσα σε υψηλές θερμοκρασίες και καπνούς, γνωρίζοντας ότι κάθε στιγμή μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή τους.

Δεν βρίσκονται εκεί για να γράψουν ένα σχόλιο από την ασφάλεια του σπιτιού τους. Δεν παρακολουθούν τη φωτιά από μια οθόνη. Είναι εκεί, μέσα στη φωτιά.

Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πίσω από κάθε αριθμό υπάρχουν άνθρωποι. Το τελευταίο διάστημα έχουν χαθεί τέσσερις ανθρώπινες ζωές σε πυρκαγιές, ενώ οικογένειες έχουν δει σπίτια, περιουσίες και κόπους μιας ολόκληρης ζωής να χάνονται μέσα σε λίγες ώρες.

Και δίπλα στους επαγγελματίες πυροσβέστες βρίσκονται και οι εθελοντές.

Άνθρωποι που δεν περιμένουν μισθό τέλος του μήνα για να φορέσουν τον εξοπλισμό τους και να τρέξουν εκεί όπου υπάρχει ανάγκη. Άνθρωποι που αφήνουν τη δουλειά, την οικογένεια και την προσωπική τους ασφάλεια και συμμετέχουν στις προσπάθειες κατάσβεσης και διάσωσης.

Κι όμως, εμείς από την άλλη πλευρά μιας οθόνης βρίσκουμε χρόνο για ειρωνείες.

Για το αν η φωτιά είναι «μεγάλη» ή «μικρή».

Για το ποιος φταίει.

Για το ποιο κόμμα πρέπει να κατηγορηθεί.

Για να κερδίσουμε, δηλαδή, έναν ακόμη διαδικτυακό καβγά.

Ας κάνουμε όμως μια απλή σκέψη.

Τι θα γίνει όταν η φωτιά φτάσει στη δική μας πόρτα;

Όταν κινδυνεύει το δικό μας σπίτι.Όταν μέσα σε λίγα λεπτά κινδυνεύουν οι άνθρωποί μας.Όταν βλέπουμε τις φλόγες να πλησιάζουν και δεν ξέρουμε τι να κάνουμε.

Τότε ο χαβαλές θα σταματήσει.

Τότε δεν θα έχει σημασία ποιος κέρδισε τον πολιτικό καβγά στα σχόλια. Δεν θα μας ενδιαφέρει ποιος ειρωνεύτηκε ποιον. Θα ψάχνουμε απεγνωσμένα έναν πυροσβέστη και έναν εθελοντή να έρθει να μας βοηθήσει.

Και εκείνη τη στιγμή θα καταλάβουμε κάτι που ίσως σήμερα ξεχνάμε:

Πίσω από κάθε πυρκαγιά δεν υπάρχει ένα θέμα για σχολιασμό. Υπάρχουν άνθρωποι.

Υπάρχουν οικογένειες που φοβούνται.Υπάρχουν άνθρωποι που κινδυνεύουν.Υπάρχουν περιουσίες που χάνονται.Υπάρχουν πυροσβέστες που παλεύουν με τις φλόγες.Υπάρχουν εθελοντές που προσφέρουν χωρίς να ζητούν αντάλλαγμα.

Μπορούμε να συζητήσουμε για τις ευθύνες.Μπορούμε να ασκήσουμε κριτική.Μπορούμε να ζητήσουμε απαντήσεις από την Πολιτεία και τους αρμόδιους.

Αλλά ας αφήσουμε τον χαβαλέ έξω από τη φωτιά.

Γιατί όταν κάποιος παλεύει για τη ζωή του, για το σπίτι του ή για να σώσει έναν συνάνθρωπό του, το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να δείξουμε σεβασμό.

Η φωτιά δεν είναι αντικείμενο για χαβαλέ.

Είναι μια πραγματική καταστροφή.

Και κάποια στιγμή μπορεί να χτυπήσει και τη δική μας πόρτα, και τότε θα σταματήσει να είναι χαβαλές…