ΨΑΧΝΙΩΤΕΣ ΠΙΣΤΟΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΑΝ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΝ ΣΠΗΛΙΩΤΙΣΣΑ ΣΤΗΝ ΟΡΕΙΝΗ ΑΡΓΙΘΕΑ 900 ΜΕΤΡΑ ΥΨΟΜΕΤΡΟ ! ΔΕΙΤΕ VIDEO ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΠΟΥ ΚΟΒΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ !

("ασχετο"; ισως..)
"…Άνοιξε με προσοχή τα μάτια, προσπαθώντας να κοιτάει όσο το δυνατόν λιγότερο τριγύρω. Θωρούσε χαμηλά, κρατώντας τα δυο του χέρια σε μικρή απόσταση μπροστά του, ώστε να βλέπει μόνο στο πλάι, με τις άκρες των ματιών.
Περπατώντας στα τέσσερα, άρχισε ν’ ανιχνεύει το χώρο, ώσπου τελικά βρήκε μια οπτική γωνία, από την οποία δεν φαινόταν καμιά του αντανάκλαση. Με το που δεν έβλεπε πια τον εαυτό του, είδε πολύ απλά την έξοδο…"
σημ.(οπως λενε) "Οραση με τις ακρες των ματιων"(οταν καποιος "βλεπει" και με τα κωνια και ραβδια του αμφιβληστροειδη και μπορει και 'βλεπει' περισσοτερα απο οσα θα εβλεπε με την ωχρα κηλιδα

σημ 2)…και μια και ξεκινησα περι φρακταλικων δομων (διοτι περι αυτου προκειται) επιτρεψτε μου και ελαχιστα απο την συνεχεια, αξιζει τον κοπο…
"…Το βασίλειό σου ποτέ δεν ήταν μεγαλύτερο από ένα δωμάτιο κι ο απέραντος κόσμος σου κουτουλούσε διαρκώς πάνω σε τοίχους. Ποτέ σου δεν αντίκρισες κανέναν άλλο, εκτός απ’ τον εαυτό σου. Όλοι τριγύρω, ο λαός, οι στρατιώτες, οι κόλακες, οι υπουργοί σου, ήταν αντανακλάσεις του δικού σου ειδώλου, καθρέφτης μέσα σε καθρέφτη, αναπαραστάσεις του άμετρου Εγώ σου.
»Όλη σου τη ζωή ήσουνα παντέρημος, ανάμεσα στο συρφετό των πολλαπλών σου ειδώλων. Γι’ αυτά ήταν η σοφία σου, γι’ αυτά η δικαιοσύνη, γι’ αυτά η ευημερία κι η ευτυχία. Γι’ αυτά η ματαιότητα, γι’ αυτά κι οι εκδηλώσεις αγάπης κι αφοσίωσης…» Έκανε μια παύση, σαν κάτι να στοχάζονταν. «Χαίρομαι ειλικρινά που βρήκες την έξοδο προς τον πραγματικό κόσμο βασιλιά μου» συνέχισε.

Ο βασιλιάς δεν ένιωθε πια οργή, ούτε και φόβο για το γέροντα. Μέσα του άρχισε να σαλεύει ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα σεβασμού κι εκτίμησης.
«Κι αν δεν έβρισκα την έξοδο; Θα μ' άφηνες να πεθάνω;» ρώτησε με κάποιο παράπονο να λυγάει τη φωνή του.
«Κανείς δεν μπαίνει στην Αίθουσα με τους Καθρέφτες εάν δεν είναι ήδη ικανός να βρει την έξοδο. "