«Είστε η οικογένεια μου,σας ευχαριστώ για όλα» (Η συγκινητική ευχαριστήρια επιστολή ενός παλιού εθελοντή Δασοπυροσβέστη)

Αίσθηση σε πανελλήνιο επίπεδο  έχει προκαλέσει η εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Κυριακής στην αίθουσα εκδηλώσεων του Γυμνασίου Ψαχνών προς τιμήν του ΣΕΔΔΔ Ψαχνών και την συμπλήρωση 30 χρόνων από το έτος της ίδρυσής του

Με το Psaxna.gr επικοινώνησε ένας παλιός εθελοντής Δασοπυροσβέστης ο οποίος υπηρέτησε το σύλλογο το 2013, και ο οποίος αυτή τη στιγμή κατοικεί πολλά χιλιόμετρα μακριά από την Εύβοια.

Όπως αναφέρει στην ευχαριστήρια επιστολή του προς τον σύλλογο, σε μια δύσκολη χρονικά στιγμή για εκείνον βρέθηκε στον δρόμο του ο Σπύρος Ραπτάκης ο οποίος τον έβαλε στην “οικογένεια” του.

Μια οικογένεια που αγάπησε πολύ, και την επισκέπτεται μέχρι και σήμερα δώδεκα χρόνια μετά ανά τακτά διαστήματα και με την πρώτη ευκαιρία.

Διαβάστε την συγκινητική επιστολή του Δ. Κ. προς τον ΣΕΔΔΔ Ψαχνών

«Ήμουν τότε γύρω στα 14-15 χρονών όταν το 2013 περίπου, ύστερα από κάποια σημαντικά γεγονότα της ζωής μου, χωρισμό των γονιών μου και κατόπιν κάποιων δυσκολιών, γνώρισα έναν άνθρωπο. Αυτός ήρθε ουρανοκατέβατος τότε με τις δυσκολίες που είχα. Αυτός ήταν ο Σπύρος Ραπτάκης, τότε σαν πρόεδρος πολύτεκνων Χαλκίδας. Ενας άνθρωπος αγωνιστής και παλαιστής της καθημερινότητας όπου με πολύ σπρώξιμο και πολλές προσπάθειες με έφερε στην οικογένεια του. Αυτή η οικογένεια όταν πήγα ήταν στα ψαχνά. Γνώρισα πρόσωπα και προσωπικότητες. Γνώρισα ανθρώπους όπου άνοιξαν την αγκαλιά τους και με δέχτηκαν με τα χέρια ανοιχτά. Σαν μη κάτοικος ψαχνών αλλά κάτοικος χωριού του Ληλάντιου δεν είχα καταλάβει την απεριόριστη αγάπη που είχα από όταν ανέβηκα τα πρώτα σκαλιά. Με το καιρό γινόμασταν όλο και ποιο ένα. Γινόμασταν οικογένεια από τις δυσκολίες μέσα από τη πόρτα του συλλόγου. Οταν γυρνούσαμε από συμβάντα που κάποιοι λογόκριναν και το κάνουν ακόμη ή και ακόμη τους ξυπνούσαμε από τις σειρήνες ενώ κάποιος άλλος έχανε τη περιουσία του, το σπίτι του ή το βίος μιας ζωής. Μη ζώντας πλέον στην Εύβοια και έχοντας χρόνια στην άλλη άκρη της Ελλάδας είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Επισκέπτομαι την οικογένεια μου και δεν έχει αλλάξει το παραμικρό μέσα τους. Παραμένει μια μικρή κοινότητα με όλο το νόημα της οικογένειας. Βλέπω τους ανθρώπους που γνώρισα τότε να είναι ακριβώς το ίδιο. ΑΝΘΡΩΠΟΙ όπως τότε.Να αγαπούν αυτό που κάνουν, να δίνουν αίμα να σωθούν αυτά που εν τελεί δεν θα σωθούν από τη πυρά και που πολεμούν να αγαπηθούν απο αυτούς που δεν αγαπάνε, από τον ίδιο τους το τόπο έχοντας γυρισμένες πλάτες. Μου έδειξαν αυτά τα σκαλοπάτια της εισόδου να ανέβω βλέποντας ένα κτίριο το οποίο αυτό το κτίριο στη ζωή μου, μου έδειξε να ανέβω επίπεδο σαν χαρακτήρας και πάνω από όλα σαν άνθρωπος. Να τους αγαπάτε λίγο παραπάνω αυτούς τους δαχτυλοδειχτούμενους εθελοντές.

Σας ευχαριστώ για όλα !»
Δ.Κ.