Η πολλή αυτοπροβολή κουράζει και δεν προσφέρει έργο

Υπάρχει μια παλιά αλλά διαχρονική ρήση στη δημόσια ζωή:

Κάνε κάτι καλό και άσε τους άλλους να το πουν.

Όταν όμως κάποιος αισθάνεται την ανάγκη να βρίσκεται διαρκώς μπροστά από έναν φωτογραφικό φακό, να καταγράφει κάθε παρουσία του, και να μετατρέπει σχεδόν κάθε εκδήλωση σε προσωπικό στιγμιότυπο, τότε κάποια στιγμή γεννιέται ένα απλό ερώτημα:

Μιλάμε για προσφορά ή για προβολή;

Γιατί η παρουσία σε μια εκδήλωση δεν είναι από μόνη της έργο.

Μια φωτογραφία δεν είναι έργο.

Ένα χαμόγελο μπροστά στον φακό δεν είναι έργο.

Μια ανάρτηση στο Facebook δεν είναι έργο.

Και σίγουρα, ο αριθμός των φωτογραφιών δεν αποτελεί μέτρο επιτυχίας ενός ανθρώπου που κατέχει δημόσιο αξίωμα.

Το έργο φαίνεται αλλού.

Στους δρόμους.
Στις λύσεις.
Στα προβλήματα που αντιμετωπίστηκαν.
Στα έργα που προχώρησαν.
Στους ανθρώπους που βοηθήθηκαν.
Στην καθημερινότητα των πολιτών.

Εκεί κρίνεται ένας άνθρωπος που έχει αναλάβει ευθύνη.

Και κάτι ακόμη:

Όσο περισσότερο προσπαθεί κάποιος να πείσει ότι προσφέρει, τόσο περισσότερο ο κόσμος αρχίζει να αναρωτιέται γιατί χρειάζεται να το αποδεικνύει τόσο συχνά.

Η πραγματική προσφορά δεν χρειάζεται καθημερινή υπενθύμιση.

Δεν χρειάζεται να φωτογραφηθεί.

Δεν χρειάζεται να αυτοχειροκροτηθεί.

Αργά ή γρήγορα, την αναγνωρίζουν οι ίδιοι οι πολίτες.

Γιατί στην τελική, η εικόνα μπορεί να δημιουργηθεί εύκολα,η ουσία όμως όχι.

Και η αυτοπροβολή μπορεί να γεμίσει έναν άνθρωπο και μια σελίδα στο Facebook,δεν μπορεί όμως να γεμίσει τα κενά μιας Διοίκησης.

Οι φωτογραφίες κάποτε ξεχνιούνται,οι πράξεις όμως  μένουν.

Και στο τέλος της ημέρας  αυτό που μετράει δεν είναι σίγουρα το πόσες φορές εμφανίστηκες,αλλά το τι προσπάθησες να κάνεις και το τι θα αφήσεις πίσω σου εκτός από φωτογραφίες, όταν θα έρθει η ώρα να φύγεις….