Αστυνομικοί του Α.Τ. Ερέτριας άνοιξαν το δρόμο και έσωσαν ζωή μητέρας τριών παιδιών

Διαβάστε την επιστολή της οικογένειας

Με την παρούσα επιστολή αισθάνομαι την ανάγκη, εκ μέρους της οικογένειάς μου, να εκφράσω από καρδιάς τη βαθιά μας ευγνωμοσύνη και τις θερμότερες ευχαριστίες μας προς την Ελληνική Αστυνομία και, ιδιαίτερα, προς το πλήρωμα του περιπολικού του Αστυνομικού Τμήματος Ερέτριας, τον Αξιωματικό Υπηρεσίας, τον οδηγό του περιπολικού, για μια πράξη ανθρωπιάς, ευθύνης και αλληλεγγύης που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ.

Την Κυριακή 2 Αυγούστου 2026 και περί ώρα 20:30, η σύζυγός μου, μητέρα τριών ανήλικων παιδιών, με το μικρότερο μόλις τριάντα ημερών, παρουσίασε αιφνιδίως σοβαρή αδιαθεσία. Βρισκόμασταν στον Άγιο Λουκά Ευβοίας και αντιλαμβανόμενος ότι η κατάσταση της συζύγου μου ήταν ιδιαίτερα σοβαρή, ξεκίνησα εσπευσμένα με προορισμό Νοσοκομείο της Αθήνας.

Δυστυχώς, όμως, ολόκληρο το οδικό δίκτυο ήταν εξαιρετικά επιβαρυμένο, με πολύ μεγάλη κίνηση και έντονο μποτιλιάρισμα, γεγονός που έκανε τη διαδρομή εξαιρετικά δύσκολη και, κυρίως, πολύτιμα λεπτά να χάνονται.

Στην περιοχή της Ερέτριας, μας σταμάτησε από μόνο του, το πλήρωμα του περιπολικού της Ερέτριας, το οποίο ήταν περιπολία στο οδικό δίκτυο, αντιλαμβανόμενο ότι κάτι συμβαίνει, από την εκπαίδευση που έχει λάβει το προσωπικό της Ελληνικής Αστυνομίας.

Όταν ενημέρωσα το πλήρωμα ότι η σύζυγός μου αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα υγείας και ότι έπρεπε να μεταβούμε επειγόντως στο νοσοκομείο, οι αστυνομικοί, αντιλαμβανόμενοι αμέσως τη σοβαρότητα της κατάστασης, δεν έμειναν απλοί θεατές.

Χωρίς δεύτερη σκέψη, αποφάσισαν να μας συνοδεύσουν, ανοίγοντας ουσιαστικά τον δρόμο μέσα στην ατέλειωτη κυκλοφορία, μέχρι την Υψηλή Γέφυρα, ώστε να μπορέσουμε να συνεχίσουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα και με ασφάλεια την πορεία μας προς την Αθήνα.

Εκείνη τη στιγμή δεν γνωρίζαμε πόσο κρίσιμη ήταν η κάθε στιγμή.

Όταν τελικά φτάσαμε στο Νοσοκομείο, ….. η σύζυγός μου χρειάστηκε να χειρουργηθεί άμεσα και στη συνέχεια νοσηλεύτηκε στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. (…) σήμερα είναι δίπλα μας στο σπίτι.

Σήμερα, ευτυχώς, μπορώ να γράφω αυτές τις γραμμές με δάκρυα συγκίνησης και ανακούφισης, γιατί η σύζυγός μου είναι καλά στην υγεία της και έχει επιστρέψει στην οικογένειά της και στα τρία παιδιά μας.

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με απόλυτη βεβαιότητα τι θα είχε συμβεί αν εκείνο το βράδυ χάνονταν πολύτιμα λεπτά μέσα στην κίνηση.

Γνωρίζουμε όμως ότι η άμεση ανταπόκριση, η ψυχραιμία και η ανθρωπιά των συγκεκριμένων αστυνομικών μάς έδωσαν κάτι ανεκτίμητο: χρόνο.

Και σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή, ο χρόνος μπορεί να σημαίνει ζωή.

Για εμάς, η συγκεκριμένη συνοδεία δεν ήταν απλώς μια υπηρεσιακή ενέργεια.

Ήταν μια πράξη ανθρωπιάς, ευαισθησίας, επαγγελματισμού και αληθινής προσφοράς προς τον συνάνθρωπο.

Οι συγκεκριμένοι αστυνομικοί, μέσα σε λίγα μόλις λεπτά, έγιναν για την οικογένειά μας κάτι πολύ περισσότερο από ένστολοι που έκαναν το καθήκον τους. Έγιναν οι άνθρωποι που στάθηκαν δίπλα μας στην πιο δύσκολη και τρομακτική στιγμή της ζωής μας.

Ως σύζυγος, ως μητέρα, αλλά κυρίως ως γονείς τριών μικρών παιδιών, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να ξεχάσουμε εκείνη τη νύχτα. Και δεν θα μπορέσουμε ποτέ να ξεχάσουμε ότι, όταν η αγωνία και ο φόβος είχαν κυριεύσει την οικογένειά μας, κάποιοι πραγματικά άνθρωποι της Ελληνικής Αστυνομίας, στάθηκαν δίπλα μας και βοήθησαν με τον δικό τους τρόπο να φτάσει η μητέρα των παιδιών μας εγκαίρως, εκεί όπου έπρεπε να βρίσκεται.

Σας παρακαλώ θερμά να μεταφέρετε τις ειλικρινείς, βαθύτατες και από καρδιάς ευχαριστίες μας στο πλήρωμα του περιπολικού που πραγματοποίησε τη συγκεκριμένη συνοδεία και αν έχουν κάποια ηθική ανταμοιβή να την λάβουν, γιατί το αξίζουν.

Τους ευχαριστούμε όχι μόνο επειδή έκαναν το καθήκον τους, αλλά επειδή το έκαναν με ανθρωπιά και ψυχή.

Σήμερα, όταν η σύζυγός μου βρίσκεται ξανά στο σπίτι μας και αγκαλιάζει τα παιδιά μας, αισθανόμαστε ακόμη πιο έντονα την ανάγκη να πούμε ένα μεγάλο:

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.

Ευχαριστούμε για την άμεση ανταπόκριση.

Ευχαριστούμε για την ψυχραιμία.

Ευχαριστούμε για την ευαισθησία.

Ευχαριστούμε για την προστασία.

Και πάνω απ’ όλα, ευχαριστούμε που εκείνο το βράδυ ήσασταν εκεί.

Η πράξη τους μπορεί να διήρκεσε λίγα μόνο λεπτά.

Για εμάς, όμως, αυτά τα λεπτά ήταν ανεκτίμητα.

Ήταν λεπτά αγωνίας.

Ήταν λεπτά φόβου.

Ήταν λεπτά που έμοιαζαν αιώνες.

Και μέσα σε αυτά τα λεπτά, η Ελληνική Αστυνομία ήταν εκεί.

Η οικογένειά μας θα σας θυμάται πάντοτε με ευγνωμοσύνη.

Με εκτίμηση, βαθύ σεβασμό και συγκίνηση,— και η τρίτεκνη οικογένειά του.